احداث ایستگاه‌های زیرزمینی مترو معمولاً با محدودیت‌های زمانی و مالی قابل توجه همراه است؛ به‌ویژه زمانی که پیشروی دستگاه حفار مکانیزه (TBM) از برنامه زمان‌بندی جلوتر باشد و ایستگاه هنوز آماده ورود دستگاه نشده باشد. نمونه شاخص این وضعیت در ایستگاه S05 خط ۲ متروی تبریز رخ داد؛ جایی که رسیدن زودهنگام TBM موجب شد عملیات گودبرداری و پایدارسازی ایستگاه تحت فشار زمانی شدید انجام شود. برای مدیریت این وضعیت، طراحان مجبور شدند بخشی از سازه نگهبان ایستگاه را به‌صورت غیرمتعارف اجرا کنند؛ بدین معنی که یکی از ردیف‌های استرات حذف و فونداسیون در تراز پایین گود به‌عنوان جایگزین اجرا شد. این تغییر باعث شد رفتار گود به‌صورت چندمرحله‌ای و با اختلاف تراز قابل‌توجه میان اعضای مهاربندی تحلیل شود.