امروزه حمل‌ونقل ریلی درون‌شهری نقش خود را به عنوان یک مود حمل‌ونقلي ایمن، سریع، ارزان و انبوه بر در کاهش تراکم خودروها، آلودگی‌هاي محیط زیستي، مصرف سوخت و ارتقای کیفیت زندگی اجتماعی، بیش از پیش آشکار ساخته است. برای شهر تهران، سال 1347 در اولین طرح جامع شهری، بحث حمل‌و‌نقل ریلی دیده شد. سال 1350 شهرداری تهران بررسی وضعیت حمل‌ونقل شهری را به شرکت  فرانسوی سوفرتو (Sofrethu- RATP) واگذار کرد. این موسسه بر مبنای اطلاعات و آمار جمع آوری ‌شده و پیش بینی های مربوط به توسعه و رشد تهران، در سال 1353 گزارش جامعی با عنوان «طرح ترافیک و حمل و نقل تهران» ارائه كرد. در این طرح جامع، سیستم «خیابان- مترو» بر اساس ایجاد 7 خط مترو به طول 147 کیلومتر که در قالب توسعه شبکه روزمینی به حومه و یک شبکه کامل اتوبوسرانی به عنوان مکمل مترو و تعدادی پارک سوار در اطراف ایستگاه های مترو و در نهایت یک شبکه بزرگراهی به صورت کمربندی تکمیل می شد، پیشنهاد گردید.